Gün 2: Şişmanlar Neden Çok Alışveriş Yaparlar?

Atak evresinin 2. gününde yine aç ve mutsuz olarak attım kendimi sokağa. Biraz yürüyüş yapmak niyetiyle bir arkadaşımla buluştum ama lodosu hesaba katmamışız. Lodos varken açık havada kalmak migrene sahip olan şansızlar için kâbustur, benim için de öyle. Böylece yürüyüş yapamadan kahve içip evlerimize dağıldık.

Eve döndüğümde yemek düşünmemek için kendime bir uğraş ararken giysi dolaplarımı toplamaya karar verdim. İşe giydiğim takımlar, hafta sonu kıyafetleri, kotlar, kazaklar bir dolu kıyafet üstüme üstüme geldi sanki. Bir an cinnet geçirip hepsini birden atacağımdan korktum. Dolaplar dolusu, çoğunu giymediğim, aylarca kredi kartı taksiti ödediğim bu yığın o kadar anlamsız gözüktü ki gözüme. Artık bir işim de olmadığı için bir kısmını bir süre giyemeyecektim zaten. Çalışıp kazanırken sorun değil de şimdi bu birbirinin aynı siyah eteklere, pantolonlara, hırkalara, ceketlere verdiğim paralara çok acıyorum.

Her kadın gibi ben de stresten kurtulmak için alışveriş yaparım ama benim ve benim gibi şişman arkadaşlarımın başka bir sebebimiz daha var. Şirkette uluslar arası bir toplantı, şirket yemeği, seyahat, nişan, düğün, doğum günü, kokteyl, kutlama gibi her etkinlik öncesi yeni bir kıyafet almak için düşerim AVM yollarına. Evdeki hiçbir kıyafet içinde kendimi iyi hissetmiyorumdur çünkü. Sanki yeni bir kıyafet alırsam daha iyi görüneceğime, hadi açık açık yazayım daha ince görünebileceğim ihtimaline safça inanırım. Bu uğurda da gidip evdekinin aynı başka bir siyah kıyafetle eve mutlu bir şekilde dönerim. Bu kısır döngü her etkinlikte aynı şekilde devam eder. Hep bir umutla bizi daha ince, daha güzel gösterecek bir kıyafetin peşinde hem zaman hem de para harcarız boşuna.